Türkiye’de işçi özyönetimi, işçilerin üretim araçları ve işletme yönetimi üzerinde doğrudan kontrol kurdukları ve karar alma süreçlerini kolektif biçimde örgütledikleri deneyimleri ifade eder.
Bu tür deneyimler genellikle kriz, kapanma veya işverenin yükümlülüklerini yerine getirmemesi gibi durumların ardından ortaya çıkmış; işçilerin işletmeleri devralarak üretimi sürdürme çabalarıyla şekillenmiştir.
Türkiye’de işçi özyönetimi deneyimleri 1970’li yıllarda (Alpagut ve Yeni Çeltek örneklerinde olduğu gibi) ve 2013 Gezi Direnişi sonrasında (Kazova örneğinde olduğu gibi) görülmüştür. Bu deneyimler kalıcı ve kurumsallaşmış yapılara dönüşememiş olsa da, tabandan gelişen bir mücadele biçimi olarak Türkiye’de işçi sınıfının eylem repertuvarında yer edinmiştir.
Türkiye’de işçi özyönetimi, potansiyel olarak önemli bir mücadele biçimi olmakla birlikte, başta siyasal koşullar olmak üzere mevcut bağlam içinde sınırlı kalmaktadır. Buna rağmen, bu deneyimler alternatif üretim ve örgütlenme biçimlerine dair önemli ipuçları sunmaktadır.