Η εργατική αυτοδιαχείριση στην Τουρκία αναφέρεται σε εμπειρίες στις οποίες οι εργαζόμενοι ασκούν άμεσο έλεγχο στα μέσα παραγωγής και στη διαχείριση των επιχειρήσεων, οργανώνοντας συλλογικά τις διαδικασίες λήψης αποφάσεων.
Τέτοιου είδους εμπειρίες έχουν γενικά προκύψει μετά από κρίσεις, κλεισίματα ή καταστάσεις κατά τις οποίες οι εργοδότες δεν εκπληρώνουν τις υποχρεώσεις τους· διαμορφώθηκαν μέσα από τις προσπάθειες των εργαζομένων να αναλάβουν τις επιχειρήσεις και να συνεχίσουν την παραγωγή.
Εμπειρίες εργατικής αυτοδιαχείρισης στην Τουρκία παρατηρήθηκαν τη δεκαετία του 1970 (όπως στις περιπτώσεις του Alpagut και του Yeni Çeltek) και μετά τις διαμαρτυρίες του Gezi το 2013 (όπως στην περίπτωση της Kazova). Παρότι αυτές οι εμπειρίες δεν μετατράπηκαν σε σταθερές και θεσμοθετημένες δομές, έχουν ενταχθεί στο ρεπερτόριο δράσης της εργατικής τάξης στην Τουρκία ως μορφές αγώνα που αναπτύσσονται από τα κάτω.
Η εργατική αυτοδιαχείριση στην Τουρκία, αν και δυνητικά αποτελεί μια σημαντική μορφή αγώνα, παραμένει περιορισμένη στο σημερινό πλαίσιο, κυρίως λόγω των πολιτικών συνθηκών. Παρ’ όλα αυτά, οι εμπειρίες αυτές προσφέρουν σημαντικές ενδείξεις για εναλλακτικές μορφές παραγωγής και οργάνωσης.